Voor de preek uit

Vreedzaam op Zuid

Zondagmiddag op de fiets de tunnel door naar Zuid, naar Vreewijk. Roterodamum had bij het kwartaalblad een brochure toegevoegd over 100 jaar bestaan van deze wijk. Een wijk gebouwd op de vrede, kom er eens om in deze moordzuchtige tijden. Dus maar eens rondkijken. Een dorpse oase in een stuk stad dat altijd de negatieve pers haalt, en wat is dat onterecht. Van Mandele, de gangmaker van de Wederbopbouw in 1940 is een van de founding fathers van deze wijk. Grandpré Moliere is een vaak genoemde architect.

Dorps, zoals gezegd, elk huis een tuin, voor en achter, met singels en straatnamen waardoor je je in de provincie waant.

Er is ook kerkelijk leven. Op de brink staat een gezelschap van feestelijk aangeklede mensen, allemaal uit een zonrijker oorsprong dan wij gewend zijn gezien hun huidskleur. ‘Wat zien jullie er deftig uit, een feestje?’ vraag ik ‘Nee, voor de kerk!’ ‘Dus nog meer dan een feestje’, geef ik terug. Hun kerk heet: Ik ben de Weg, de Waarheid en het leven. Er zijn veel kinderen bij.

Even verder op aan een singel staat de monumentale Vredeskerk uit dertiger jaren van de vorige eeuw.  Die kerk heeft de secularisatie overleefd, alleen hebben de Hervormden de kerk overgedragen aan de Servisch Orthodoxen. Een hoop goud en afbeeldingen van heiligen is er  na de overdracht aangebracht. Het laat zien dat hier een andere ritus wordt gevolgd, .maar het is kerk gebleven.  De noodkerk uit de jaren ’20 van voor de bouw van de Vredeskerk staat er nog en de Protestanten kerken daar nu ‘s morgens. We horen binnen trommels en zang. Dat zijn Arabische christenen, die zitten er altijd zondagsmiddags. Een man die op het plein rondjes loopt nodigt ons uit binnen te komen, maar met mijn korte broek vind ik dat misschien wat minder geschikt

Met die outfit vinden we overigens vanzelfsprekend onthaal in de Enk, een stadstuin waar iedereen welkom is, maar waar wel gewerkt wordt, om bloemen, fruit en groente te telen. Een wat oudere begeleider, vast een onderwijzer in ruste, vertelt hoe ze hier kinderen wegwijs maken in de wereld van de verse groente. We krijgen zo maar elk een appel en een flesje appelsap, biologisch zelfs geloof ik, en wandelen even verbaasd door deze hof als destijds Adam en Eva.

Buiten blijkt er nog een kerk te staan, de Nebokerk. Ooit een Hervormde kerk is deze nu in gebruik bij de twee samenwerkende gereformeerde kerken en een spirituele nieuwkomer, ‘Waardevol Leven’. Het is een uur of half vijf. Kerktijd. De gemeente zit niet binnen met dit prachtige zomerweer,  maar buiten op het plantsoen tegenover de kerk. Er wordt gepreekt, nou ja, verteld eerder. De mensen kijken niet van ons op, je zou er zo bij kunnen gaan zitten. Het past wel bij de sfeer van de wijk, de vrede van Tiberias.

Bert Kuipers

Voor de preek uit

Decibellen

De zomer in Rotterdam is in principe heerlijk rustig. Iedereen is weg, dus … Behalve dan de aannemers in de flat boven ons. Die zijn de woning aan het renoveren voor een nieuwe bewoner. Eerst twee weken motoren boven onze slaapkamer om onderdruk te maken vanwege asbestreiniging. Vierentwintig uur per dag, want asbestreiniging is een streng proces. Dan verschijnt de volgende aannemer die nieuwe leidingen in de muren gaat frezen. Ze beginnen lekker vroeg, om zeven uur en werken stevig door tot een uur of vijf. Je voelt je alsof je 10 uur achter een in de stoel bij de tandarts zit. Zonder verdoving.

In het weekeind zal het wel rustig worden, maar dan is de stad rondom ineens vol met claxonerende auto’s met Turkse vlaggen, waarvan de eigenaars ons proberen te overtuigen van hun aanhankelijk aan het land van hun oorsprong en zijn president. Bovendien blijkt het Park onder de Euromast, bij ons om de hoek, omgebouwd tot een muziekpodium van formaat. En heel de zaterdag keboem-keboemt het ritme op turbo niveau tot verstrooiing der bezoekers. Het geluid was tot in Hilligersberg te horen. Om elf uur houdt het op en daalt een vreedzame stilte over stad. Voor eventjes.

Zondag zal het wel rustig worden, maar bij de Laurenskerk staat voor de vroegdienst alles al klaar op het Grotekerkplein om de KIKA-hardloop run muzikaal te begeleiden. Eenmaal thuis gekomen, blijkt die run ook bij ons voor de deur langs te lopen, en wordt dit ritme soepel over genomen door de boxen in het Museumpark. We besluiten de zondagmiddag maar uit te wijken naar het rustieke Dordrecht. Met olieverfsplullen gewapend posteer ik mij ik in de Grotekerk voor een verstild kerkgezicht. Dan blijkt op het plein voor de Grotekerk een Jazzfestival van start te gaan, de zangstem wordt krachtig ondersteund door massieve bassen.

We gaan dus toch maar weer naar huis. Vervelend dat er nu net bij ons geen vespers zijn! Wat heb ik zin in een verstilde vesper bij ons in de kerk met een klaterend orgelspel  van onze organist tot slot. Morgen begint de aannemer weer. En komend weekeind is er een event waarvoor de hele wijk wordt afgezet.

Bert Kuipers

Voor de preek uit

Naar Erasmus
Afgelopen jaar hebben we in de Laurenskerk weer catechisatie gegeven. Voor het eerst sinds heel lang. Een keer of zes, op zondagmorgen. Met jongeren van de beide kerkgemeenschappen samen. Dat loont meer, en bovendien, jongeren hebben geen idee dat er een wezenlijk verschil zou zijn tussen onze beide clubs. Als collega Bernard preekt mag ik les geven en andersom. Zaterdag organiseerden we een uitje tot slot, naar Gouda, een tentoonstelling over Erasmus. Want we willen vormend blijven tot het laatste moment.
Wel een gedoe, om iedereen ter plekke te krijgen. Twee uit Wijk en Aalburg, éen uit Sliedrecht, éen uit Berkel en éen uit Capelle, en de dominees gewoon uit de stad. Dan blijkt de trein niet de rijden op die zaterdag, ook de weg is opgebroken, maar dankzij moeders, veel mobiel gebel en ge-app zijn we een uur later dan gepland toch allemaal bij de toren van de Goudse Sint Jan. We krijgen ieder een luisterapperaatje met veel te veel luistertekst. Het programma voor kinderen blijkt veel aardiger dan voor volwassenen. Maar de jongens weten het meeste al, blijkt, hebben opgelet bij geschiedenis. Even in de mantel van Erasmus, met muts, doet het wel goed voor een selfie.
We kregen geld mee van de kerkeraad en daarvan konden we poffertjes eten. Wat zijn die dingen zoet. En even ben ik zelf ook weer catechisant. Deden wij zoiets met onze dominee, destijds? Het idee! We praten aan tafel over de dingen van vandaag. Dus over gamen en apps, en over wifi en computerspelletjes. Ik leer veel bij. Kan éen van die jongens de volgende keer niet met me mee naar mijn telefoonwinkel als ik weer eens iets niet snap maar niet iets duurders aangesmeerd wil hebben? Zo draait het dus om, wie er onderwijs krijgt en wie het geeft. Ik denk dat Erasmus er van genoten zou hebben. Volgend jaar roepen we de jongeren weer bij elkaar. Op zondagmorgen. We worden er allemaal beter van.
Bert Kuipers