Op een foto in de krant van donderdag vaart een bootje door een ondergelopen straat in een Franse stad. In het midden van het bootje zit een vrouw met een groot zwemvest aan en een stok in haar hand. Het onderschrift luidt: “ik ben geen honderd geworden om dit mee te maken.”

De Française ziet er niet uit dat ze aan geheugenverlies lijdt, maar er zijn tegenwoordig vaker weersomstandigheden waarvan men zegt dat ze in geen honderd jaar zo erg waren. “Code oranje” is een melding waar niemand meer van opkijkt.

Ik beschouw mezelf niet als een klimaatscepticus, maar weet wel dat er honderd jaar geleden nog geen parkeergarages waren die onder water kunnen lopen. En dat men honderd jaar geleden rekende met een God, die “te rechter tijd regen gaf en de zon liet schijnen.”

Nu die God niet meer verondersteld wordt is de mens aan zichzelf overgelaten in een omgeving die onbetrouwbaar en grillig kan zijn. Een soort van vertrouwen is er niet meer dat het wel erg kan zijn maar dat het in de hand gehouden wordt.

We zullen het voortaan met elkaar moeten redden.

Grenzen

We waren het bijna vergeten, dat Europa grenzen had. Met douane en een restaurant voor een plaspauze. Vroeger waren er zelfs slagbomen, maar dat is al weer even geleden. Ze lijken weer terug te komen, of tenminste grenzen aan de randen van Europa. In de verwachting dat we daar mee in de instroom van duizenden van buiten Europakunnen weren.

In Midden-Europa zijn die grenzen nog maar kort geleden verdwenen. Een sensatie om zonder enige controle van Rotterdam naar Budapest, Poznan of Kosice te rijden. Als je die sensatie wilt proberen moet je je haasten want alles wordt anders in die vrije, optimistische, democratische en vrijgevende wereld waarin we geboren werden na de oorlog of die na die oorlog zagen ontstaan.

In Tjechie bijvoorbeeld is wat dat aangaat alles nog als vijf of tien jaar geleden. Geen douane te bekennen. Europa bestaat daar vooral op de presentatieborden van door de Europese gemeenschap gesponsorde infrastructurele werken, restauratie of vernieuwbouw. Verder is Europa ver weg. En dus wat buiten Europa ligt is nog veel verder weg .

In Midden-Europa willen ze dat graag zo houden. Misschien wel een beetje voorstelbaar, in deze landen hebben ze in de vorige eeuw wel vijf of zes keer ingrijpende veranderingen in regiem meegemaakt. De verworven zelfstandigheid en eigenheid denkt men nu te kunnen behouden door de grenzen te sluiten, mentaal, politiek, cultureel en nog veel meer.

Wat politiek niet meer lukt kan misschien tussen kerken. Die banden tussen kerken in de tijd van voor de Wende, die moeten nu hun dienst bewijzen. Er zijn veel die contacten opgeheven, verdampt…wat voegt het toe, vroegen veel gemeenten zich af. … Ook wij keken zo wel eens naar onze band met onze partner in Dresden. Maar stel je toch voor dat we elkaar uit het oog hadden verloren, nu kunnen we profiteren van de korte lijnen. Delen in elkaars zorg voor de toekomst, van een grenzeloze wereld.

Dat Rijk waar Jezus het steeds over had, je hoort hem daarbij nooit over grenzen spreken. En over wie er geen toegang zou krijgen en wie wel. Een mooi gesprek tussen christenen in al die kerken onderweg op onze reizen over grenzen heen. En grenzen zijn meer dan lijnen op de kaart bepaald door douaneambtenaren. Grenzen zijn manieren waarop mensen denken zich van anderen te onderscheiden. Misschien moeten we ook maar eens een partnergemeente in Polen opduikelen…

Bert Kuipers

Vijftig jaar Herbouw Laurenskerk

Het duurt nog even, tot 14 december 2018, dan gedenken we dat de Grote of Sint Laurenskerk van Rotterdam opnieuw in gebruik werd genomen na de verwoesting op 14 mei 1940 en herbouw vanaf 19 mei 1952. Een gedenkwaardig gebeuren waar we nodige aandacht aan gegeven gaat worden. Regelmatig komen mensen spullen brengen uit de inboedel van inmiddels overleden ouders waarin de herbouw uitvoerig wordt gedocumenteerd. Inclusief liturgieboekjes van de 7 (!) kerkdiensten waarmee de kerk op die zondag werd ingewijd. Deze gedachtenis heeft een plek in de hernieuwde aandacht voor de architectuur van de Wederopbouw.

De Laurenskerk leeft voor veel mensen, vroeger en vandaag, en zonder twijfel ook morgen. Houd de datum in de gaten, u hoort er verder van!