Vertrouwen

Vorige week zondag hadden we een gastspreker in onze dienst in de Laurenskerk. De imam van de Essalammoskee, op Zuid vlak naast het Feyenoord Stadion. We rijden er allemaal wel eens langs met fiets, tram of auto, wel nu daar wonen dus onze buren, dat is wel een bijzonder idee. Het was niet zo eenvoudig om het allemaal zo voor elkaar te krijgen. Om elkaar gewoon een keer te ontmoeten, daar gaat veel tijd en energie aan vooraf, Azzadine Karrat is met zijn 29 jaar een jonge geestelijke die een ingewikkelde positie heeft aan een van de grootste moskeeën van ons land, met een duidelijk op de Nederlandse cultuur gerichte gemeenschap. Druk, druk, maar als je elkaar dan toch eindelijk een keer ontmoet is er direct een ontmoeting, herkenning, en vrolijke oogjes van twee kanten. We staan voor een zelfde taak: in die grote stad met zijn tegen elkaar stuiterende groepen en belangen een gemeenschap bij elkaar houden en open houden voor de inspiratie van ons eigen traditie en open maken voor de herkenning dat anderen uit hun inspiratie willen leven.

Ook de kerk  maakt gebruik van digitale middelen en sociale media, dus zette ik onze viering op Facebook. Ongemerkt heb ik een hele reeks volgers gekregen. Meestal is mijn bestelling op dit medium iets dat geen andere reactie op roept dan: wat aardig, wat leuk, misschien kom ik wel. Nu kwamen er ook bezorgde reacties. Werd ik wel terug uitgenodigd in de moskee om mijn verhaal te vertellen, vroeg men zich af. Was dit geen verkapte missie van moslimzijde. Hoe zit het met vrouwen, met homo’s ….Er blijkt een flinke mate van ongelijktijdigheid in inspanningen voor en vertrouwen in het proces van ontmoeting met mensen uit andere religieuze tradities.

Het bijzondere van dit project, Preken voor andermans parochie, is dat we elkaar niet op voorhand gaan bevragen: wat ga je zeggen, en vinden we dat wel verantwoord. De spreker uit de Essalammoskee confronteerde ons met onze mogelijke aarzeling of wantrouwen. Onbevangen gaf hij zich over aan de ontmoeting en begon met uit te leggen dat Essalam vrede betekent en éen van de namen van de eeuwige is – voorwaar, welke herkenning hebben we niet in onze Bijbelse geschriften.

Je voelde de gemeenschap ontspannen bij zijn verhaal en bij het gesprek bij de nazit. Hoe gaan we nu verder, vroeg iemand, hoe verbreedt je zo’n proces. Er werden adressen uitgewisseld, telefoonnummers, eerste plannen gemaakt voor een verder ontmoeting.  Na het gesprek kwam iemand met de verzuchting: ‘dit is nou voor het eerst na al dat gedoe in Brussel, Nice of waar ook, dat is weer eens een beetje optimistisch word’ alle inspanningen dus niet voor niets. We staan aan een begin.

Bert Kuipers

Voor de preek uit

Vreedzaam op Zuid

Zondagmiddag op de fiets de tunnel door naar Zuid, naar Vreewijk. Roterodamum had bij het kwartaalblad een brochure toegevoegd over 100 jaar bestaan van deze wijk. Een wijk gebouwd op de vrede, kom er eens om in deze moordzuchtige tijden. Dus maar eens rondkijken. Een dorpse oase in een stuk stad dat altijd de negatieve pers haalt, en wat is dat onterecht. Van Mandele, de gangmaker van de Wederbopbouw in 1940 is een van de founding fathers van deze wijk. Grandpré Moliere is een vaak genoemde architect.

Dorps, zoals gezegd, elk huis een tuin, voor en achter, met singels en straatnamen waardoor je je in de provincie waant.

Er is ook kerkelijk leven. Op de brink staat een gezelschap van feestelijk aangeklede mensen, allemaal uit een zonrijker oorsprong dan wij gewend zijn gezien hun huidskleur. ‘Wat zien jullie er deftig uit, een feestje?’ vraag ik ‘Nee, voor de kerk!’ ‘Dus nog meer dan een feestje’, geef ik terug. Hun kerk heet: Ik ben de Weg, de Waarheid en het leven. Er zijn veel kinderen bij.

Even verder op aan een singel staat de monumentale Vredeskerk uit dertiger jaren van de vorige eeuw.  Die kerk heeft de secularisatie overleefd, alleen hebben de Hervormden de kerk overgedragen aan de Servisch Orthodoxen. Een hoop goud en afbeeldingen van heiligen is er  na de overdracht aangebracht. Het laat zien dat hier een andere ritus wordt gevolgd, .maar het is kerk gebleven.  De noodkerk uit de jaren ’20 van voor de bouw van de Vredeskerk staat er nog en de Protestanten kerken daar nu ‘s morgens. We horen binnen trommels en zang. Dat zijn Arabische christenen, die zitten er altijd zondagsmiddags. Een man die op het plein rondjes loopt nodigt ons uit binnen te komen, maar met mijn korte broek vind ik dat misschien wat minder geschikt

Met die outfit vinden we overigens vanzelfsprekend onthaal in de Enk, een stadstuin waar iedereen welkom is, maar waar wel gewerkt wordt, om bloemen, fruit en groente te telen. Een wat oudere begeleider, vast een onderwijzer in ruste, vertelt hoe ze hier kinderen wegwijs maken in de wereld van de verse groente. We krijgen zo maar elk een appel en een flesje appelsap, biologisch zelfs geloof ik, en wandelen even verbaasd door deze hof als destijds Adam en Eva.

Buiten blijkt er nog een kerk te staan, de Nebokerk. Ooit een Hervormde kerk is deze nu in gebruik bij de twee samenwerkende gereformeerde kerken en een spirituele nieuwkomer, ‘Waardevol Leven’. Het is een uur of half vijf. Kerktijd. De gemeente zit niet binnen met dit prachtige zomerweer,  maar buiten op het plantsoen tegenover de kerk. Er wordt gepreekt, nou ja, verteld eerder. De mensen kijken niet van ons op, je zou er zo bij kunnen gaan zitten. Het past wel bij de sfeer van de wijk, de vrede van Tiberias.

Bert Kuipers

Voor de preek uit

Decibellen

De zomer in Rotterdam is in principe heerlijk rustig. Iedereen is weg, dus … Behalve dan de aannemers in de flat boven ons. Die zijn de woning aan het renoveren voor een nieuwe bewoner. Eerst twee weken motoren boven onze slaapkamer om onderdruk te maken vanwege asbestreiniging. Vierentwintig uur per dag, want asbestreiniging is een streng proces. Dan verschijnt de volgende aannemer die nieuwe leidingen in de muren gaat frezen. Ze beginnen lekker vroeg, om zeven uur en werken stevig door tot een uur of vijf. Je voelt je alsof je 10 uur achter een in de stoel bij de tandarts zit. Zonder verdoving.

In het weekeind zal het wel rustig worden, maar dan is de stad rondom ineens vol met claxonerende auto’s met Turkse vlaggen, waarvan de eigenaars ons proberen te overtuigen van hun aanhankelijk aan het land van hun oorsprong en zijn president. Bovendien blijkt het Park onder de Euromast, bij ons om de hoek, omgebouwd tot een muziekpodium van formaat. En heel de zaterdag keboem-keboemt het ritme op turbo niveau tot verstrooiing der bezoekers. Het geluid was tot in Hilligersberg te horen. Om elf uur houdt het op en daalt een vreedzame stilte over stad. Voor eventjes.

Zondag zal het wel rustig worden, maar bij de Laurenskerk staat voor de vroegdienst alles al klaar op het Grotekerkplein om de KIKA-hardloop run muzikaal te begeleiden. Eenmaal thuis gekomen, blijkt die run ook bij ons voor de deur langs te lopen, en wordt dit ritme soepel over genomen door de boxen in het Museumpark. We besluiten de zondagmiddag maar uit te wijken naar het rustieke Dordrecht. Met olieverfsplullen gewapend posteer ik mij ik in de Grotekerk voor een verstild kerkgezicht. Dan blijkt op het plein voor de Grotekerk een Jazzfestival van start te gaan, de zangstem wordt krachtig ondersteund door massieve bassen.

We gaan dus toch maar weer naar huis. Vervelend dat er nu net bij ons geen vespers zijn! Wat heb ik zin in een verstilde vesper bij ons in de kerk met een klaterend orgelspel  van onze organist tot slot. Morgen begint de aannemer weer. En komend weekeind is er een event waarvoor de hele wijk wordt afgezet.

Bert Kuipers