Mijn vader zaliger had veel plezier in het berichten over mensen die in flagranti werden aangetroffen bij het openschuiven van de liftdeuren en soortgelijke verhalen. Roddel en achterklap, in niet al te kwaadaardige vorm en mate, zijn een beetje de franje van de menselijke interactie.

Het nieuws over de Voice of Holland heeft in de afgelopen dagen al het andere naar de achtergrond verdrongen, de debatten met de nieuwe regering, de vulkaanuitbarsting op Tonga en de dreigende oorlog in Oekraïne. Kandidaten van een t.v. talentenshow zijn in een onzekere en afhankelijke positie. Terecht dat het in het nieuws komt wanneer anderen van die afhankelijkheid misbruik maken. Al even terecht lijkt me de vraag of de mensen die voor het t.v. programma verantwoordelijk zijn, zich daar niet al veel eerder van bewust waren of hadden kunnen zijn.

Er is niets op tegen wanneer machtsmisbruik aan de kaak gesteld wordt en de Me Too-beweging heeft onmiskenbaar goede kanten. Maar de andere kant is dat de sensatie, het zich verlustigen over andermans gedrag, het veroordelen van mensen (trial by media) de ongeremde hoeveelheid aandacht, krantenpagina’s vol, te denken geeft. Hoe ernstig neem je jezelf als journalist of erbij gesleepte deskundige of publiek als je daar zó in opgaat?

Het gaat om de slachtoffers, het gaat om het onrecht. Maar de slachtoffers worden alleen maar grotere slachtoffers dan ze al waren en dat de berichtgeving erop uit is om iets op te helderen of recht te zetten, daar geloof ik niets van. Het komt erop neer dat de producenten van het nieuws en de consumenten, ongeveer onze hele samenleving, getypeerd kunnen worden als een vieze man, met de broek op de knieën.

Jaren geleden zocht ik Erik Maan op toen hij in het wijkcentrum in Crooswijk actief was. Rond een tafel zaten wat mensen op leeftijd koffie te drinken, ze keken er niet al te vrolijk bij. Erik Maan vertelde dat de Crooswijkers nog steeds nijdig waren omdat “hun kerk,” de Koninginnekerk door de slopershamer was vernield en dat namen ze de Hervormde gemeente Rotterdam Centrum hun leven lang kwalijk.

Deze week is het vijftig jaar geleden. Op 31 december 1971 was de laatste dienst in de Koninginnekerk. De kerk was propvol en de gemeente kreeg er van de dominee van langs dat ze er nu, bij het afscheid, allemaal opeens wel waren. Waar de kerk stond werd later de Koninginnetoren gebouwd, niet het mooiste gebouw van Rotterdam. De Koninginnekerk was wel mooi. Een groot sierlijk gebouw, twee ranke torens met koperen koepels. De kerk stond op de kop van de Spiegelnisserkade, een van de meest markante punten in de wijk, de parel van Crooswijk. En het gebouw met de beste akoestiek van Rotterdam. Gebouwd in 1907 door de Rotterdamse architect Hooijkaas. Op de Admiraliteitskade staat het kantoor dat eens het bureau van Hooijkaas was, binnen is een gebrandschilderd raam met een
afbeelding van de Koninginnekerk.

De “gecommiteerden” (nu kerkrentmeesters) van de Hervormde gemeente hadden besloten dat alle gemeenten in de stad het onderhoud van hun eigen kerken moesten dragen. De Crooswijkers waren geen grote kerkgangers en gemiddeld niet kapitaalkrachtig, daarmee was het lot van de Koninginnekerk beslecht. In 2012 werd de Koninginnekerk verkozen tot ‘mooiste gesloopte kerk van Nederland.’ Een zure
eer.

Ik heb een bijbel, ooit gekregen, met “Koninginnekerk” in gouden letters op de omslag en een muntje met een afbeelding van het orgel. De boze Crooswijkers hebben groot gelijk. Het is eeuwig zonde.

Wat een heerlijk vooruitzicht voor een aankomende pensionado. Ik bedoel de stroom “nieuwsberichten” van de afgelopen week over dingen die geen nieuws zijn, maar allemaal van lang of langer geleden. Als die trend doorzet dan hoeven we in de toekomst nooit meer ergens wakker van te liggen of ons over op te winden. Een krant berichtte dat nu in het Nationaal Archief de stukken uit 1971 in te zien zijn, waaruit blijkt dat Prins Bernhard, die dat jaar 60 werd, van zijn vrienden een verjaarscadeau kreeg, maar ze wisten niet wat ze hem zouden geven. En dat in de ministerraad hoogoplopende meningsverschillen waren over de spellinghervorming (pannenkoek i.p.v. pannekoek) maar dat het er niet meer toe deed omdat het besluit in Vlaanderen al genomen was.

Het “nieuws” hoogtepunt was wel de laatste elf steden tocht in 1997. Afgelopen dinsdag werd de t.v. uitzending van 25 jaar geleden gewoon de hele dag herhaald. Ik was er graag voor gaan zitten maar bedacht dat ik dat tot volgend jaar moet uitstellen. Want, zoals gezegd, als de trend doorzet, kunnen we elk jaar op 4 januari de hele dag naar de elf steden tocht op de t.v. kijken. Het andere nieuws van de week was de bestorming van het Capitool. Een jaar geleden, dat kwam wel heel dichtbij!

Van het Corona nieuws hebben we allemaal de buik vol. De nieuwsberichten over de “oversterfte” zijn moeilijk te interpreteren en hoe dan ook angstaanjagend. Maar of het recyclen van dat oude nieuws niet gewoon een andere manier is van de kop in ’t zand steken?